ΘΕΕ ΜΟΥ ΚΑΝΕ ΜΕ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ...

«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ.

Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση!

Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου.

Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο.

Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα.

Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω.

Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις.

Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ.

 Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος.

Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ…

Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου.

Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα.

Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά.

Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»

Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει.
Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;»
Αὐτὴ ἀπάντησε:
«Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου».
Ὁ σύζυγος εἶπε:
«Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!»
 Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε:
 «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!

ΠΗΓΗ:http://istologio.org/?p=1905

Η ΦΑΚΑ....

Δεν ξέρω, αν σας έτυχε ποτέ να δείτε πουλάκι ή ποντίκι που πιάστηκε στη φάκα.

Το καημένο. Ανήσυχο, ταραγμένο, με ενστικτώδη συναίσθηση πως κάποιος άμεσος κίνδυνος το απειλεί, τρέχει από τη μια μεριά μέχρι την άλλη της συρμάτινης φυλακής του, προσπαθώντας να βρει μια πόρτα, μια σχισμή, κάτι, που θα του επιτρέψει να το σκάσει, να φύγει, μα δεν μπορεί.

Και το μαρτύριό του αυτό βαστά μέχρι το τέλος.

Το ίδιο συμβαίνει καμιά φορά και με τους κλέφτες που κυνηγά η αστυνομία, ιδιαίτερα δε τους κλέφτες αυτοκινήτων.

Τρέχουν μπροστά και τους καταδιώκουν και κατορθώνουν και ξεφεύγουν, μέχρι τη στιγμή που μπαίνουν σε ένα δρόμο και δεν μπορούν να προχωρήσουν, είτε γιατί ο δρόμος είναι τυφλός, όπως λένε, χωρίς έξοδο, είτε γιατί κάποιο εμπόδιο, οικοδομικά υλικά ή άλλο αυτοκίνητο κλείνει το δρόμο. Και τότε, στο αδιέξοδο πια, όλα τελειώνουν.

Μέσα στη ζωή όλοι προγραμματίζουμε σκοπούς, όλοι σχεδιάζουμε και όλοι τρέχουμε.

Σχεδόν πάντοτε τα καταφέρνουμε, μα έρχονται στιγμές, που οι προβλέψεις ανατρέπονται, καινούργιοι παράγοντες χαλούν τα σχέδια και ξαφνικά διαπιστώνουμε πως τόσα τρεξίματα επί τόσα έτη είχαν σαν αποτέλεσμα ένα τραγικό αδιέξοδο μέσα στη ζωή.

Αυτό το αδιέξοδο μπορεί να προκύψει από το εμπόριο, το γάμο, την υγεία και τόσα άλλα στοιχεία που δένουν τη ζωή μας.

Και αφού, σαν το ποντίκι, σπασμωδικά τρέξουμε αριστερά και δεξιά, χωρίς αποτέλεσμα, πιάνουμε το κεφάλι μας και ρωτάμε.

«Και τώρα;»

Άνοιξε την καρδιά σου και πες σ’ Αυτόν το πρόβλημά σου και περίμενε να δεις πώς

Αυτός θα ενεργήσει.

 Και ας μην πηγαίνει  πάντοτε ο νους μας, ότι ο Θεός θα κάνει κάτι το καταπληκτικό και απίθανο.

Δεν υπάρχει πάντοτε ανάγκη για παρόμοιες ενέργειες.

Μπορεί, χρησιμοποιώντας στοιχεία της καθημερινής μας ζωής, να φέρει τα ίδια αποτελέσματα.

Σημασία έχει ότι ο Θεός απαντά στις προσευχές μας και ξέρουμε πως με όποιο τρόπο και αν απαντήσει, η απάντησή Του θα είναι ευπρόσδεκτη και πάντοτε θαυμαστή.

Ένας χριστιανός φαρμακοποιός έκανε κάποτε ένα πολύ σοβαρό λάθος.

Σε ένα κοριτσάκι που ήρθε να πάρει κάποιο φάρμακο, έκανε λάθος και του έδωσε ένα άλλο μπουκάλι, που όταν θα το έπαιρνε ο ασθενής, δεν θα μπορούσε πια να σηκωθεί από το κρεβάτι. Μόλις το διαπίστωσε, κόντεψε να τρελαθεί.

Δεν ήξερε πού να αποτανθεί, διότι ούτε το κοριτσάκι γνώριζε, ούτε κανένα άλλο μέσο αναγνώρισης είχε. Μην έχοντας τίποτε άλλο να κάνει, έπεσε στα γόνατα, μέσα στο εργαστήρι του, και ζήτησε ο Θεός να τον βοηθήσει και να μην πάθει ο ασθενής κανένα κακό από το λάθος το δικό του.

Μετά την προσευχή ένιωσε σαν ανακουφισμένος, αλλά ανήσυχος πάντα, περίμενε να δει πώς θα ενεργούσε ο Θεός.

Δεν πέρασε πολλή ώρα και βλέπει το κοριτσάκι με δάκρυα στα μάτια και λερωμένο, να μπαίνει μέσα στο φαρμακείο και να του λέει μέσα στα αναφιλητά του, πως στο δρόμο σκόνταψε σε μια πέτρα και έπεσε, με αποτέλεσμα το μπουκάλι να σπάσει και μην έχει να πάει στον ασθενή πατέρα της.

Ο φαρμακοποιός γεμάτος συγκίνηση έσκυψε και το φίλησε και ευχαρίστησε τον Θεό, γιατί έκανε ένα τόσο μεγάλο θαύμα και τον έσωσε από μια τόσο μεγάλη συμφορά. 

Ας μη χάνουμε την εμπιστοσύνη μας στον Κύριο ποτέ.

Λόγια Ζωής

ΕΙΠΕ....

 Μία είναι η μόρφωση: 

να μάθουμε πως

ν’ αγαπάμε τον Θεό.

    

Γερόντισσα Γαβριηλία

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ...

Ευαγγέλιο διαβάζεις;

Την προσευχή σου την κάνεις;

Στην Εκκλησία κοινωνάς;

Τον πλησίον σου τον συντρέχεις; -

Τα πράγματα του Θεού είναι απλά!

Κοίτα να ξαστερώσεις από τις πολλές φιλοσοφίες και να πιαστείς από το ρούχο του Θεού, όπως εκείνη η γυναίκα από το Ευαγγέλιο...

     Αμόρφωτη γιαγιά Ελληνικού χωριού προς πελαγοδρομούντα νέο

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!!!

 

Σ' αυτή τη ζωή 

ή θα αγιάσουμε 

ή θα ξεπαγιάσουμε!    

 

 

              Αγιορείτης μοναχός

Ο ΚΟΥΡΕΑΣ, Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...

Μια φορά πήγε ένας τύπος στο κουρείο για το καθιερωμένο κούρεμα και ξύρισμα.
Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισε μια καλή συζήτηση.
Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα…
Όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του θεού, ο κουρέας αναφώνησε:
‘Δεν πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει.’

‘Γιατί το λες αυτό;’ ρώτησε ο πελάτης. Και ο κουρέας είπε: ‘Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου γιατί αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι;
Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά;
Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος.
Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονεί να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται.’

Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση.
Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.

Όμως μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόμο με μακρυά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια. Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος. Εκείνη τη στιγμή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.

Τότε είπε στον κουρέα:
‘Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!‘
‘Πως μπορείς να το λες αυτό;’ ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας.
‘Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι αυτά που λες;’
‘Όχι!’ απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: ‘Οι κουρείς δεν υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και με μακρυά βρώμικα μαλλιά, όπως ο τύπος απ’ έξω.‘

‘Μα… οι κουρείς ΌΝΤΩΣ υπάρχουν! Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε μένα.’
‘Ακριβώς!’ απάντησε ο πελάτης. ‘Αυτό είναι το θέμα! Ο Θεός, επίσης ΥΠΑΡΧΕΙ! Και αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν και δεν αναζητούν σε αυτόν βοήθεια. Γι’ αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσμο.’

Από το athos.edo.gr

ΠΗΓΗ: http://istologio.org/?p=308

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ.

Το ελάχιστο θέλησα

                και με τιμώρησαν με το πολύ.

                                          Οδ. Ελυτης.

Προς το απαραίτητο…

_Γιώργος Κοκκινάκος

Πολλές φορές είχαμε νοσηλεύσει την Ευτέρπη, στο Ψυ-

χιατρείο Χανίων.

Με την κλούβα των μεταγωγών μετεφέρετο από το Ηράκλειο (αφού έμενε 2-3 νύχτες στο τμήμα μεταγωγών Ηρακλείου) στα Χανιά. 

Μανιοκατάθλιψη ήταν η ψυχιατρική διάγνωση.

Πίσω και πέρα από τη διάγνωση, όμως, έβλεπες μια πανέξυπνη, καλλιεργημένη, ευγενή και με υψηλή αισθητική γυναίκα.

«Πες μου Ευτέρπη, τώρα που φεύγεις στο Ηράκλειο, στο σπίτι σου, πώς τα περνάς» τη ρώτησα, θέλοντας κυρίως να μάθω, πώς θα τα καταφέρνει να ζει κυρίως οικονομικά.

Διότι δεν είχε σύντροφο ούτε παιδιά και ζούσε ολομόναχη.

Καλά τα καταφέρνω γιατρέ μού απαντά. Με τη σύ-

νταξή μου ζω.

Μια σύνταξη του ΟΓΑ έπαιρνε η Ευτέρπη, 230 ευρώ. Αλλά με αυτά κατόρθωνε και ζούσε.

Απορώντας τής ζητώ να μου αναλύσει πώς καταφέρνει και ζει με τόσο λίγα χρήματα. Αρχίζει λοιπόν η Ευτέρπη:

Έχω ένα σπιτάκι ενάμισι δωμάτιο από τη μάνα μου, με μια

κοινή αυλή, όπου βγαίνουν και άλλα σπίτια. Στάζει το χει-

μώνα όταν βρέχει, αλλά βάζω μια αλουμινένια λεκάνη

και πιάνω το νερό. Είναι ωραία γιατρέ. Συντροφιά.

Σαν να ακούω του Θεού την αναπνοή. Δεν μπορώ να φτιάξω καινούργια σκεπή.

Αλλα η συγχωρεμένη η μάνα μου μού έλεγε:

«Αν τα πράγματα δεν έρθουν όπως τα ήθελες, να τα θέλεις όπως σου ήρθαν».

Αυτό κάνω γιατρέ, και είμαι ευχαριστημένη. Καλά, καλά περνώ, μονολογεί. Μόνο τις «μετεκπαιδεύσεις» εδώ μαζί σας, δεν αντέχω!!

Και συνεχίζει η Ευτέρπη την αφήγησή της:

Κάθε μήνα βάζω στην άκρη τα χρήματα που αναλογούν για φως, νερό, τηλέφωνο.

Αυτά θα τα πληρώσω (70 περίπου ευρώ) οπωσδήποτε.

Με τα υπόλοιπα ψωνίζω για φαγητό του μήνα.

Από όλα τρώγω, και ψάρι και κρέας.

Πάω στη λαϊκή τις 2.30 μ.μ. και ψωνίζω σαρδέλες με μισό ευρώ.

Απέπνεε η Ευτέρπη μια αίσθηση σοφής, εσώτερης, αληθινής ικονομίας.

Πέρα από την αριθμητική. Κανείς μας άλλωστε δεν μπορεί να ζήσει με 230 ευρώ.

Αλλά εδώ πρόκειται για μια άσκηση στο λίγο, για μια σπουδή στο απαραίτητο.

Η Ευτέρπη δεν σπαταλά τις κινήσεις της, περίφροντις για τα επουσιώδη.

Δεν βιώνει την ευτυχία ως καταναλωτικό προϊόν της αγοράς αλλά ως πληρότητα εσωτερικη βιωνει τη δυσκολία ως τρόπο τού υπάρχει στον κοσμο.

Έχει ένα άλλο βλέμμα στον Κόσμο, στην κατανάλωση, στα υλικά αγαθά.

«Άρρωστη» γυναίκα ήταν. Γιατί αν ήταν λογική θα είχε φορτώσει τις κάρτες της με χρέη, με καταναλωτικά δάνεια και με φωνές διαμαρτυρίας για την κακή της ης τύχη.

Ενώ η Ευτερπη… αρχόντισσα πραγματική.

Αλλά και αν επρόκειτο για υπουργό Εθνικής Οικονομίας,

 τι θα έκανε;

Θα έπαιρνε δάνεια, θα ανέβαζε το χρέος στα

400 δις ευρώ, και θα έδινε τα χρήματα προς κατανάλω-

ση!!

Αλλά θα ήταν υπουργός, δεν θα ήταν άρρωστος!

Είναι λοιπόν η κρίση οικονομική ή μήπως κυρίως είναι κρί-

ση κουλτούρας;

Η Ευτέρπη ενδεχομένως μπορεί να μας διδάξει...

ΑΓΑΠΗΤΗ ΦΙΛΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΡΙΑ...

Δεν ξέρω αλήθεια, πόσο προχώρησε το φεμινιστικό κίνημα. 
Εκείνο πού ξέρω, είναι πώς ξαφνικά ή γυναίκα εμφανίζεται στον αιώνα μας σαν ή σοβαρότερη καταναλώτρια. 
Οι διαφημιστές σ' αυτήν κυρίως αποτείνονται. 
Και το περίεργο είναι πώς όχι μόνο για το ύπεραυτόματο πλυντήριο πού θα την ξεκουράσει ούτε μόνο για τα ρουχαλάκια του παιδιού ή τα εϊδη γάλακτος για το μωρό, αλλά και για τα προσωπικά εϊδη του άντρα σ' αυτήν αποτείνονται.

Καί είναι πια κοινό μυστικό πώς της φόρτωσε ή σημερινή μας κοινωνία καί μια ευθύνη ακόμα. 
Να φροντίζει πρίν άπ' όλους για όλους.
 Γι' αυτό καί ευθύνεται για τον«ύπερκαταναλωτισμό» την καινούρια καί φοβερά επικίνδυνη αρρώστια της εποχής μας.
Μα ας δούμε την προϊστορία του θέματος.

Θυμάμαι, λοιπόν, τον πατέρα μου πού σαν με έβλεπε να τρώγω με συμβούλευε: «Φάε καί ψωμί, παιδί μου. Δεν χορταίνει ό άνθρωπος μόνο με κρέας»! 
Σήμερα ό γονιός τραβάει τη φρατζόλα μπροστά από το παιδί του, του κόβει μια φετούλα καί λέει: «Μη γεμίζεις την κοιλιά σου με ψωμιά. Φάε σκέτο το κρέας σου». Βλέπετε όπως κι εγώ τη διαφορά σκέψης ανάμεσα στο τόσο κοντινό χτες καί στο σήμερα. 
Καί μια πού κουβεντιάζουμε για το κρέας. 
Μήπως θυμάσαι πόσες φορές τη βδομάδα είχαμε κρέας στα σπίτια μας; 
Συνήθως Κυριακή καί Πέμπτη. 
Την Κυριακή θυμάσαι πώς περιμέναμε το ροσμπήφ πού μοσχομύριζε ή τη μπριζόλα με τα πατατάκια; Την Πέμπτη είχαμε κιμά. Ακόμα έχω τη γεύση της μακαρονάδας με κιμά ή των κεφτέδων. Θυμάσαι πώς το λαδερό το εκτιμούσαμε πολύ. 
Το χειμώνα ή φασολάδα με τις ελιές μας ζέσταινε. 
Καί τα χορταρικά της ελληνικής γης, τα φασολάκια, τα κολοκυθάκια, οι μελιτζάνες μας συντηρούσανε το καλοκαίρι. 
Τα ανόρεχτα παιδιά ήταν σπάνιο φαινόμενο. 
Τα τρέχαμε στο γιατρό γιατί σίγουρα τα δόλια ήταν άρρωστα. 
Θυμάσαι με τί βουλιμία τρώγαμε το δειλινό το βρεγμένο ψωμί με τη ζάχαρη ριγμένη απάνω στη φέτα, ή στην καλύτερη περίπτωση ψωμί με μαρμελάδα.


Το Σάββατο ή μητέρα έφτιαχνε ένα κέικ πού την Κυριακή μας το μοίραζε δίκαια. Όχι, δεν μοίραζε όλο το κέικ. Από ένα κομμάτι τρώγαμε. Το υπόλοιπο το έκρυβε, το κλείδωνε εκεί πού κλείδωνε καί τίς μαρμελάδες.

Το κλειδί το κουβαλούσε μαζί της πάντα.Σήμερα το κρέας έχει γίνει ή βάση του διαιτολογίου μας. Όταν μάλιστα σου είπε ό γιατρός πώς βλάπτει το πολύ κρέας, εσύ κλονίστηκες. 
Αναρωτήθηκες απελπισμένη με τί άλλο μπορείς να συντηρήσεις την οικογένεια σου, μια καί τα όσπρια μας πειράζουν. 
Βλέπεις, μεταξένιο έχει γίνει το έντεράκι μας, άσε πού τα παιδιά μας δεν τρώνε τα λαδερά.

Γιατί καταφέραμε να μη νοιώθουν τα παιδιά καμία επιθυμία φαγητού, να μην ξέρουν το φυσιολογικό αίσθημα της πείνας. 
Τώρα δεν κλειδώνουμε πια τα γλυκά μας. 
Στό βάζο ζαχαρώνουν. Καί το κέικ πού αγοράσαμε από το γειτονικό ζάχαροπλαστείο ξεραίνεται καί πετιέται στο σκουπιδοτενεκέ. 
Ό κο-ρεσμός έχει μπει στην ψυχολογία της νεολαίας κι εμείς προσπαθούμε όλο καί με καινούρια αγαθά να της κεντροϋμε το ενδιαφέρον. Ή εποχή μας κατέβασε είδωλα από το βάθρο τους κι έβαλε ένα καινούριο είδωλο εκεί. Το είδωλο «Παιδί». Κι εμείς θυσιάζουμε σ' αυτό λογική καί τα πάντα. Έτσι μπήκαμε στην υπερκατανάλωση. 
Το ιστορικό μας, πού γι' αυτό μιλήσαμε από την αρχή, έπιβαρυμένο από στερήσεις χρόνων, από αναμνήσεις κατοχής, με γονείς πού το αναγκαίο το θεωρούσαν πολυτέλεια, έπιβαρυμένο από δικές μας ανεκπλήρωτες επιθυμίες, αντανακλά στο παιδί μας. 
Το παιδί μας πού μια καί δεν είναι κουτό είτε βολεύεται με αυτά πού του προσφέρουμε καί απαιτεί κι άλλα κι άλλα ή αντιδρά βίαια καί γίνεται άρνητής της κοινωνίας. 
Ξεκινά να γίνει άρνητής της καταναλωτικής κοινωνίας -οι χίπις: εύγλωττο παράδειγμα- μα επειδή τα νιάτα δεν γνωρίζουν το μέτρο, προχωρούν στον άναρχισμό.Αγαπητή φίλη καταναλώτρια,

Ή καινούρια παιδαγωγική λέει πώς αν το παιδί σου ζητήσει μία σοκολάτα καί μία τσίχλα, να του πάρεις μόνο το ένα από τα δύο. Αυτό ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση του σπιτιού σου.
Έτσι θα μπορεί ή μητέρα καί αύριο να προσφέρει κάτι στο παιδί. Άλλα καί για άλλο ένα σοβαρό λόγο. Να μάθει το παιδί την ύπαρξη του ΟΧΙ. 
Πού ή ζωή θα του λέει αύριο συχνότερα από τοΝΑΙ. 
Καί ή προετοιμασία καί ή παραδοχή πώς υπάρχει καίΟΧΙ στη ζωή, ξεκινάει από το σπίτι.
Οι παιδαγωγοί μάλιστα προσθέτουν πώς το παιδί χρειάζεται αυτό το ΟΧΙ. 
Νοιώθει ασφάλεια όταν το συναντά. 
Στή διερεύνηση πού κάνει για να μάθει τίς προθέσεις μας καί την... αντοχή μας, σταματά στοΟΧΙ όπως σταματά στους τοίχους του σπιτιού του. Καί νοιώθει ασφαλισμένο με τοίχους καί στέγη όλοτρόγυρα.
Ή υπερκατανάλωση, πού την παραδεχτήκαμε σαν τρόπο ζωής, κατάλαβε το, απειλεί την ψυχική υγεία του παιδιού σου καί κινδυνεύει ή επόμενη γενιά, το εγγόνι σου δηλαδή, να στερηθεί βασικά πράγματα.
Το να διαθέτεις άσυλλόγιστα τον οικονομικό σου προϋπολογισμό για αγορές όχι χρειαζούμενες, αγορές πού ή καταναλωτική κοινωνία σε έπεισε πώς σου είναι εντελώς απαραίτητες, θα αναγκάσει εσένα καί τον άντρα σου να δουλέψετε περισσότερο, θα σας πάρει χρόνο πολύτιμο από την ξεκούραση σας. 
Θα μηδενίσει την επαφή με τα παιδιά σας. 
Θα σας στεγνώσει σαν άτομα. Θα σας μετατρέψει εσένα τη Μητέρα σε στεγνό ρομπότ.

Αγαπητή φίλη καταναλώτρια,

Σού δόθηκε το δικαίωμα να αποφασίζεις για το τί χρειάζεται το σπίτι σου. Ανάλαβε την ευθύνη να αποφασίζεις σωστά.

της

Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη
περιοδικό-''Πειραική Εκκλησία''

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΝΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ....

ΕΠΕΖΗΣΕ ΤΗΣ ΕΚΤΡΩΣΗΣ....

ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ....

Δε θέλουμε να σε τρομάξουμε. Ούτε τώρα που άρχισες τις χαρούμενες διακοπές σου, να σου ξαναθυμίσουμε μαυροπίνακα, χι ίσον και χτυποκάρδια.

Το πρόβλημα είναι πολύ διαφορετικό, απ’ αυτά που έλυσες στο τετράδιο της αριθμητικής σου την περασμένη σχολική χρονιά. Δεν έχει αριθμούς, ούτε λύνεται με τη μέθοδο των τριών ή με συμμιγείς.

Είναι ένα παράξενο πρόβλημα, που όμως κάθε άνθρωπος, μικρός ή μεγάλος, πρέπει να λύσει. Και που όσο πιο νωρίς το λύσει, τόσο το καλύτερο γι’ αυτόν, για σένα.

Ανυπομονείς να τ’ ακούσεις; Πάρε, λοιπόν, μολύβι και χαρτί και άκου.

Ήτανε ένα παιδί, απαράλλακτο σαν κι εσένα. Δεν ήταν πλούσιο. Είχε όμως μια ζηλευτή επιμέλεια. Και όμοια όπως εσύ, ήθελε να γίνει κάτι στη ζωή. Και σπούδασε και κουράστηκε και αγωνίστηκε. Ώσπου γίνηκε ένας καθηγητής των μαθηματικών.

Χαρούμενος, λοιπόν, με το δίπλωμα του καθηγητού στο χέρι, πήγε να επισκεφθεί και τον πνευματικό που από μικρό παιδί τόσο τον συμβούλευε και τον αγαπούσε.

Του ‘δειξε με καμάρι το δίπλωμά του. Και του μίλησε για τα σχέδιά του στη ζωή, που φαινόταν τώρα πια να του χαμογελά.

Ο άνθρωπος του Θεού αφού τον συγχάρηκε για την επιτυχία του, του είπε:

— Νέε μου, ασφαλώς έμαθες να λύνεις πολλά προβλήματα. Και σε λίγο θα μάθεις κι άλλους. Όμως θα ήθελα να σου έδινα κι εγώ ένα πρόβλημα. Θέλεις;

Ο νέος κούνησε καταφατικά το κεφάλι και ο πνευματικός συνέχισε.

— Πάρε ένα κομμάτι χαρτί και γράψε: «Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος αν κερδίσει όλο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του»;

Ο νέος έφυγε, με την υπόσχεση την άλλη μέρα να ερχόταν στον πνευματικό με τη λύση. Πήγε σπίτι του κι άρχισε να σκέφτεται.

Αν κερδίσει… Αν επιτύχει… Αν γίνει…

Όπως αυτός είχε γίνει κάτι… Μα αν με όλα τούτα χάσει την ψυχή του;.. Αν η επιτυχία τον απομακρύνει από τον Θεό;.. Αν με την απώλεια της ψυχής του, θα έπρεπε να πληρώσει την κοινωνική του θέση ή την επαγγελματική του σταδιοδρομία;.. Αν…

Ώρες έμεινε ο καθηγητής σκεφτικός. Ζύγισε τα δεδομένα. Προσπάθησε να βρει τον άγνωστο Χ.

Και την άλλη μέρα πήγε στον πνευματικό.

— Ευχαριστώ, είπε. Αυτό ήταν το δυσκολότερο πρόβλημα, με το οποίο καταπιάστηκα ποτέ. Μα με τη βοήθεια του Θεού το έλυσα. Είδα πως τίποτα δεν αξίζει, όσο η σωτηρία της ψυχής μου. Και αποφάσισα, δίνοντας την καρδιά μου στον Κύριο, να μην επιτρέψω σε τίποτε να φέρει ζημιά ή απώλεια  της ψυχής μου.

Καλό μας παιδί, η ζωή και σένα το ίδιο πρόβλημα θέτει. Και πρέπει κι εσύ, ενώ αισιόδοξα κι ελπιδοφόρα ατενίζεις το μέλλον σου και κάνεις σχέδια για τη ζωή σου, να βρεις μια λύση και να δώσεις μια απάντηση.

Ξέρουμε, πως τα δικά σου δεδομένα είναι διαφορετικά. Άλλοι οι δικοί σου σκοποί. Όμως θα συμφωνήσεις μαζί μας, πως μια είναι η ερώτηση και μια η πρέπουσα λύση.

Ευχόμαστε να τη βρεις. Και να καταλήξεις στο σωτήριο συμπέρασμα, πως «τίποτα δε θα σε ωφελήσει κι αν όλο τον κόσμο κερδίσεις, αν με τούτο χάσεις ή ζημιώσεις την πολύτιμη ψυχή σου».

από το παιδικό περιοδικό

ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ

Ιούλιος 1964

ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΕΙΠΕ...

Ο αγιασμός δεν είναι ακατόρθωτο πράγμα, 

είναι μάλιστα εύκολος, 

φθάνει εσείς 

να αποκτήσετε ταπείνωση και αγάπη.

ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ...

Κάποιος ρωτούσε μια μέρα έναν άγιο άνδρα: «Πώς θα αγαπήσω πολύ τον Αγαθό Θεό;». Α! αποκρίθηκε ο άγιος, «ταπεινότης, ταπεινότης». Η υπερηφάνεια είναι αυτή που μας εμποδίζει να γίνουμε άγιοι. Η υπερηφάνεια είναι αλυσίδα, από όπου εξαρτώνται όλες οι κακίες. Η ταπείνωση είναι αυτή από όπου εξαρτώνται όλες οι αρετές (Λουκ. ις΄ 15)

• Η ταπείνωση ήταν πάντοτε και θα είναι η αρετή των αγίων. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει αληθινή αγιότης. Είναι θεμέλιο αυτή και φύλακας όλων των χριστιανικών αρετών, τις οποίες αυτή παρουσιάζει καθαρές και ευάρεστες στο βλέμμα του Θεού (Λουκ. ιη΄ 13-14).
• Με αυτήν κερδίζουμε την χάρη και τις ουράνιες ευλογίες. Χωρίς αυτήν  η δικαιοσύνη, η φιλανθρωπία, είναι αρετές ατελείς. Χωρίς αυτήν οι προσευχές μας και οι προσπάθειές μας είναι αδύνατες και οι θυσίες μας σχεδόν χωρίς αξία στα μάτια του Θεού. Ο Θεός εγκαταλείπει στις αδυναμίες τους τους υπερηφάνους και ευδοκεί να ευλογεί τους ταπεινούς (Λουκ. ιδ΄ 11).
• Χωρίς την ταπείνωση, λέει ευλαβής συγγραφέας, η σκληραγωγία είναι καθαρή υποκρισία, η ύψιστη σκέψη είναι μυαλού πλάνη, και αυτή ακόμη η πτωχεία είναι ανόητη κενοδοξία (Β΄ Κορ. α΄ 9).
• Η ταπείνωση λέει κάποιος άλλος, είναι όπως η ζυγαριά: όσο περισσότερο χαμηλώνει από την μια μεριά, τόσο περισσότερο υψώνεται από την άλλη.
• Ο άγιος Κυπριανός λέει: Η ταπείνωση είναι η βάσις της αγιότητος.
• Ο άγιος Ιερώνυμος την παριστάνει σαν πρώτη αρετή των χριστιανών. Άλλος άγιος την ονομάζει θεμέλιο, συντήρηση όλων των αρετών.
• Ο άγιος Γρηγόριος την ονομάζει άλλοτε μητέρα και δέσποινα, άλλοτε ρίζα και πηγή των αρετών.
• Τέλος η πίστη προϋποθέτει την ταπείνωση.
• Η υπερηφάνεια είναι η αρχή όλων των αιρέσεων. Εάν νομίζει κάποιος ότι κατέχει ιδιαίτερη παιδεία και αυτήν εκτιμάει, φθάνει στο σημείο να προτιμάει περισσότερο αυτήν από την γνώμη όλης της Εκκλησίας (Ρωμ. ι΄ 13, 16).
• Η ελπίδα στηρίζεται πάνω στην ταπείνωση. Ο ταπεινός άνθρωπος γνωρίζει καλά την αδυναμία του και την αθλιότητά του και φέρεται προς τον Θεό με θερμότητα και αποθέτει σ’ Αυτόν και μόνο όλη την ελπίδα του (Ρωμ. θ΄ 16).
• Η αγάπη προς το Θεό ενισχύεται από την ταπείνωση. Ένα πνεύμα ταπεινό, βλέπει πως ό,τι έχει είναι από τον Θεό. Αισθάνεται κατά κάποιον τρόπο ότι ενθαρρύνεται στο να τον αγαπήσει ακόμη περισσότερο (Ιακ. α΄ 17).
• Η υπομονή γεννιέται από την ταπείνωση. Ο ταπεινός γνωρίζει τις ατέλειές του και τα σφάλματά του και κρίνει τον εαυτό του άξιο κάθε τιμωρίας (Β΄ Κορ. ς΄ 4).
• Η ειρήνη, η γαλήνη της ψυχής γεννιούνται από την ταπείνωση. Αυτό το λέει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός «Μάθετε απ’ εμού ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ.  ια΄ 28-29).
• Να είσαι ταπεινός και θα είσαι ειρηνικός με τον εαυτό σου. Τίποτε δεν θα επιθυμείς, τίποτε δε θα ζητάς, δε θα είσαι μελαγχολικός (Ιωαν. ιδ΄ 27).
• Ο ταπεινός άνθρωπος, έλεγε παλαιός ιεροκήρυκας, είναι γλυκύς, ειρηνικός, ήσυχος, φαιδρός, ευπειθής, επιμελής, γεμάτος ζήλο, ανίκανος να αντιφάσκει.

• Οι ταπεινοί είναι πάντοτε ενωμένοι με τους αδελφούς τους.
• Η ταπείνωση διατηρεί την αγνότητα. Ο Θεός επιτρέπει πτώσεις στην ψυχή που στηρίζεται στον εαυτό της και έχει αυτοπεποίθηση (Μαρκ.  ιδ΄ 29).
• Η ταπείνωση είναι αδελφή της πτωχείας. Ο ταπεινός είναι ευχαριστημένος πάντα για όλα, γιατί πιστεύει ότι έχει περισσότερο απ’ ό,τι του αξίζει.
• Η ταπείνωση είναι συνδεδεμένη με την υποταγή. Η τέλεια ταπείνωση συνίσταται στο να αφήσει κανείς τη δική του θέληση. Είναι και το ευκολότερο μέσο η υποταγή για να κερδίσει κανείς την ταπείνωση (Εφεσ. ε΄ 21).
• Όταν έτσι κάνουμε, θα δούμε ότι όλες οι αρετές εξαρτώνται από την ταπείνωση. Αντίθετα, εάν μια ψυχή δεν κατέχει το φρούριο της ταπεινώσεως, είναι σαν μια πόλη χωρίς οχυρώματα, ανοιχτή σε όλους τους εχθρούς και δε θα αργήσει να υποκύψει στα πάθη της και να πράξη τα σοβαρότερα αμαρτήματα.
• Η έλλειψη της ταπεινώσεως κάνει τους ανθρώπους και τον ίδιο τον εαυτό μας ενοχλητικούς στα μάτια της.
• Όπου λείπει η ταπείνωση, εκεί είναι ο τρόμος, η σύγχυση και καμμιά ανάπαυση. Σβήνεται η αγάπη μέσα στις ψυχές, γεννιέται το μίσος, η διχόνοια, η ζηλοτυπία, η ταραχή στην οικογένεια, στην κοινωνία (Ιακ. γ΄ 16). Αντίθετα, όπου βασιλεύει η ταπείνωση, εκεί δεν θα δεις φθόνο, φιλονικία, τίποτα από αυτά που εμποδίζουν την αγάπη(Εφεσ. δ΄ 2).
• Οποιαδήποτε ενάρετη πράξη χωρίς την ταπείνωση είναι σαν ένα τείχος χωρίς θεμέλια, που σε λίγο θα πέσει (Ψαλ. 126.1).
•  
•  ΠΗΓΗ:http://www.xfd.gr/

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΕ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΤΟ ΘΕΟ...

  Μια φορά λοιπόν, ήταν ένα μικρό αγόρι που ήθελε να συναντήσει το Θεό.
Ηξερε ότι θα ήταν ένα μακρύ ταξίδι, μέχρι εκεί που έμενε ο Θεός, και έτσι πήρε μια τσάντα, έβαλε μέσα λίγο κέικ, λίγα αναψυκτικά και ξεκίνησε το ταξίδι του.
Όταν είχε προχωρήσει γύρω στα τρία τετράγωνα, είδε μια ηλικιωμένη γυναίκα, να κάθεται σε ένα παγκάκι στο πάρκο και να κοιτάζει τα περιστέρια.
Το αγόρι την πλησίασε και κάθησε δίπλα της.
Έιχε διψάσει ο μικρός. Άνοιξε την τσάντα του να πάρει και να πιεί ένα αναψυκτικό.
Παρατήρησε πως η κυρία ήταν πολύ πεινασμένη και έτσι έκοψε ένα κομμάτι από το κέικ και της έδωσε. 
Εκείνη με ευγνωμοσύνη το δέχτηκε και του χαμογέλασε πλατιά.
Το χαμόγελο της ήταν τόσο υπέροχο που ήθελε να το ξαναδεί, έτσι της έδωσε και ένα κουτάκι χυμό. 
Εκείνη του ξαναχαμογέλασε.
Το αγόρι ήταν ενθουσιασμένο.
Κάθησαν όλο το απόγευμα εκεί. 
Έπιναν, έτρωγαν, δίχως να πουν ούτε μια λέξη.
Όταν βράδυασε αρκετά, το μικρό αγόρι αισθάνθηκε κουρασμένο και αποφάσισε να γυρίσει στο σπίτι. 
Αφού είχε προχωρήσει λίγα βήματα, γυρίζει και τρέχει στην κυρία και της δίνει μια μεγάλη αγκαλιά. 
Εκείνη του χάρισε το πιο όμορφο χαμόγελο που είχε δει ποτέ στην ζωή του.

Όταν γύρισε στο σπίτι του η μητέρα του γεμάτη έκπληξη που το είδε με την υπέροχη χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του το ρώτησε:
- Γιατί σε βλέπω τόσο χαρούμενο; Τι έγινε;
- Εφαγα μεσημεριανό με τον Θεό, της απάντησε εκείνο.
Προτού του πεί κάτι η μητέρα του, εκείνο συνέχισε:
- Και ξέρεις ε; Τελικά, είναι γυναίκα, και έχει το ωραιότερο χαμόγελο στον κόσμο!
Εν τω μεταξύ, η γυναίκα, επίσης πολύ χαρούμενη, επέστρεψε στο σπίτι της.
Ο γιος της την ρώτησε:
- Γιατί είσαι τόσο χαρούμενη σήμερα μητέρα;
- Έφαγα κέικ σήμερα στο πάρκο με τον Θεό, απάντησε αυτή.
Και πριν την ξαναρωτήσει κάτι ο γιος της συμπλήρωσε:
- Και ξέρεις ε; Είναι πολύ πιο νέος από ο,τι τον φανταζόμουν.

Σας αφήνω με την ευχή όλοι μας να συναντήσουμε το Θεό φέτος, αν και εδώ που τα λέμε, είναι τόσο κοντά, ίσαμε το πρόσωπο του διπλανού μας!