Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Από το βιβλίο ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ του Κωνσταντίνου Κούρκουλα.




Λουκ. 22:52

Ιω. 18:22

Μέσα στην απέραντη σκηνή του θείου δράματος που αρχίζει από το χείμαρρο των Κέδρων, κορυφώνεται στο λόφο του Γολγοθά και τελειούται στον Κήπο του Τάφου, κινούνται πρόσωπα ποικίλα. Σπουδαία και ασήμαντα. 

Πρωταγωνιστές, που συγκλονίζουν ή κομπάρσοι, που με την απόκρυφη παρουσία τους δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώμα στη σκηνή. 

'Aτομα ταπεινά, που με έργα και πράξεις μικρές, φέρνουν στο προσκήνιο άλλοτε μεγαλείο και άλλοτε αθλιότητα. 

Φτωχές πυγολαμπίδες, που με το ξεσπίθισμά τους άλλοτε υποδηλώνουν το σκοτάδι και άλλοτε υπενθυμίζουν το φως.

Αξίζει να αναζητήσει κανείς, στις απόμερες γωνιές του θείου δράματος, τα ασήμαντα αυτά πρόσωπα και να επισημάνει τις μικρές κι ασήμαντες πράξεις τους, που ωστόσο υποσημαίνουν πότε ύψος αρετής και πότε βάθος κολάσεως.

«Σύλληψη του Ιησού και το επεισόδιο με το Μάλχο» (Gérard Douffet, 1620)

Μέσα στην πρώτη κιόλας σκηνή του θείου δράματος, σ' εκείνη που εκτυλίσσεται στον Κήπο της Γεθσημανή, ξεπροβάλλει ένα εντελώς ασήμαντο πρόσωπο: ο Μάλχος

Θα 'ταν άραγε, λιγότερο εφιαλτική η σκηνή της προδοσίας, χωρίς την παρουσία του ανθρώπου αυτού; 
Ποιός ξέρει. 

Είναι όμως βέβαιο, ότι θα 'λειπε απ' αυτήν η προσωποποίηση του τυφλού φανατισμού και της βαναυσότητας, που την ενσαρκώνει η ακάθαρτη μορφή αυτού του δούλου και που την υπογραμμίζει η ματωμένη γραμμή, που σύρθηκε από το αυτί του ως το μαχαίρι του Πέτρου

Μικρή, βέβαια, η προσθήκη μέσα στην τόση κακουργία της σκηνής. 
Μια σταγόνα στον ωκεανό. 
Ναι! 
Αλλά είναι εκείνη η σταγόνα που κάνει να ξεχειλίζει το ποτήρι της αηδίας.

Μικρή κι ασήμαντη η συμβολή του μίσθαρνου δούλου στην βαναυσότητα της προδοσίας. 

Ικανή όμως να ολοκληρώσει την φρίκη της σκηνής.

«Το ράπισμα του Ιησού ενώπιον του αρχιερέως» (José Madraso, 1803)

Αν όμως ο Μάλχος είναι ο πρώτος μικρός κι ασήμαντος, που δίνει με την παρουσία του μια μεγάλη και σημαντική καθίζηση στη στάθμη της σκηνής του Κήπου, ένας άλλος ομότεχνός του και ομόψυχός του δίνει, δεύτερος με μια χειρονομία του, την ολοκλήρωση της αθλιότητας μιας άλλης σκηνής.

Της σκηνής της αυλής του Αρχιερέα

Ήταν μηδαμινή η δική του προσθήκη. 

Ένα ράπισμα μέσα σε τόσους εμπτυσμούς και κελαδισμούς και μάστιγας, τι είχε να προσθέσει; 
'Αρκεσε όμως, η ευτέλεια των εσωτερικών κινήτρων του ανθρώπου αυτού για να δώσει στο ράπισμά του δύναμη καταλυτική.

Για να γίνει αρεστός στον Αρχιερέα, υψώνει το χέρι κατά ενός ανυπεράσπιστου Υπόδικου. 

Ένα ευτελές κίνητρο ανθρωπαρεσκείας κινεί το χέρι ενός μηδαμινού ανθρώπου σε μια χειρονομία απύθμενης αθλιότητας
.

«Η άρνηση του αγίου Πέτρου» (Gerrit van Honthorst, 1625)

Αλλά στο ίδιο περιβάλλον, ένα άλλο, επίσης ασήμαντο πρόσωπο, προσθέτει μίαν ακόμη ασχήμια.

 Είναι η παιδίσκη! 

Δεν συνέτρεχε λόγος να προσθέσει τίποτε στην εξουθένωση του Πέτρου
Ήταν πλήρης και οριστική. 

Και χωρίς τις φωνασκίες της και τους κατατρεγμούς της, ο Πέτρος ήταν αδύνατο να ορθοποδήσει. 

Η ψυχή του είχε αποκολληθεί από το Χριστό και καμιά πυρά δεν μπορούσε να την ξαναζεστάνει

Αλλ' η στριγγλή φωνή της παιδίσκης, που αναστάτωσε την Αυλή του Αρχιερέα, ήλθε να δώσει μια σπρωξιά σ' έναν κλυδωνιζόμενο άνθρωπο και να μεταβάλει το τρίκλισμά του σε παταγώδη πτώση. 

Μια μικρή και ασήμαντη συμβολή σε μια μεγάλη καταστροφή.

Δεν είναι, όμως μόνον μικροί άνθρωποι, που με ταπεινές πράξεις έκαναν φρικτότερη την σκηνή του θείου δράματος. 

Είναι και άλλοι, απλοί και αυτοί άνθρωποι, που με εντελώς μικρές πράξεις έδωσαν ένα υψηλό τόνο ανθρωπιάς και εξάρσεως στην όλη εικόνα. 

Μικροί και αφανείς αυτοί, έρριψαν με την λάμψη της αρετής τους από το βάθος της σκηνής ένα καινούργιο φώς στο προσκήνιο.

Ποιοι είναι και πού κινούνται αυτοί;

Τους πιο πολλούς θα τους βρούμε στον ανήφορο του Γολγοθά.

Πάντα σε κάποιον ανήφορο συναντά κανείς τέτοιες ωραίες ψυχές.

Αν οι άλλοι λιμνάζουν σε κάποια αυλή, σε κάποιο κήπο, αυτοί μάχονται για να σταθούν σε κάποιον Ανήφορο. 

Απλοί,περίσεμνοι, δίνουν με την παρουσία τους, οι άνθρωποι αυτοί, κάποια ανάσα στη φρίκη του Γολγοθά. 
Κάποιο φώς στη μουντή σκηνή του.


Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012



Δε ν γνωρίζουμε εάν στο Γολγοθά κατά την Σταύρωση βρισκόταν εκεί και οι γονείς του ληστή.

Εάν όμως είχαν πάει θα ήσαν, όχι μόνο θλημένοι αλλά και κοινωνικά  όπως θα λέγαμε σήμερα, μειωμένοι.

Δεν ήσαν παρά οι γονείς ενός κακούργου.

Είχαν βγάλει και είχαν δώσει στην κοινωνία ένα ληστή!.

Και ήσαν απόβλητοι της κοινωνίας.

Όλα όμως αυτά ίσχυαν προ του <<ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ>>.
Μετά απ’αυτό και χάρις σε ένα <<μνήσθητί μου>> οι γονείς αυτοί έγιναν οι γονείς του πρώτου πολίτη της βασιλείας των ουρανών.

Ας μην θλίβονται λοιπόν οι πονεμένοι γονείς.
Για κανένα παιδί δεν ειπώθηκε ακόμη το <<τετέλεσται>>.

Από το βιβλίο ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ
του Κωνσταντίνου Κούρκουλα.

O ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΣ

ΤΟ ΜΠΑΝΕΡΑΚΙ ΜΟΥ,

Create your own banner at mybannermaker.com! Copy this code to your website to display this banner!
...ΚΑΙ ΕΔΩ ΤΟ ΕΝΑ ΑΔΕΡΦΑΚΙ ΤΟΥ...
Create your own banner at mybannermaker.com! Make your own banner at MyBannerMaker.com!

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails