Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ.

Όταν λέω:''κανείς δε μ'αγαπά''
Ο θεός μου λέει:,,Σ'αγαπώ''(Ιωάννης γ,16).
Όταν λέω:''Αισθάνομαι μόνη.''
Ο θεός μου λέει:,,Δεν θέλω σε αφήσει,ουδέ σε εγκαταλείψει''{εβραίους ιγ,5).
Όταν λέω:''Φοβάμαι.''
Ο θεός μου λέει:,,Μη φοβού''(Ιωάννης ις 33).
Όταν λέω:''Έχω πολλές φροντίδες.''
Ο θεός μου λέει:,,Πάσα την μέριμνα σας ρίψατε επάνω του''(Α Πέτρου ε,7).
Όταν λέω:''Κανένας δέν με συγχωρεί.''
Ο θεός μου λέει:,,Σε συγχωρώ''(Α. Ιωαννου α, 9).

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΣΕ ΜΕΝΑ;

(Είναι μια ιστορία που μου άρεσε πολύ και θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας.)

Σύρθηκα μέχρι το παράθυρο…
Έξω η βροχή πέφτει ορμητικά, λες και θέλει να ξεπλύνει τις ανομίες μας πάνω στη γη…
Ο πόνος στο στομάχι αβάσταχτος…
Πέρασε η επήρεια της ψευδαίσθησης των αισθήσεων που προκαλεί το παυσίπονο…
Το επόμενο σε μία ώρα…
Μετράω το χρόνο με τον πόνο, μόνιμο σύντροφο μου…
Ο καρκίνος στο στομάχι μου, είναι η κλεψύδρα μου, και ο πόνος κόκκοι άμμου στο νευρικό μου σύστημα…
Η ανακοίνωση από το γιατρό της ύπαρξης του καρκίνου, μου γκρέμισε τον κόσμο μου…
Αυτόν που ιδανικά έφτιαχνα στο μυαλό μου για το αύριο…
Σίγουρα αλλιώτικο από αυτό που ήρθε…
Όνειρα, λεφτά, δόξα, επιτυχία, καριέρα…
Από την άλλη ο καρκίνος…
Ο φονέας των ονείρων…
Ο φονέας του πόνου μου…
Γιατί σε μένα Θεέ μου;
Γιατί τόσο νέος;
Τελικά γίναμε φιλαράκια, εγώ και ο πόνος…
Αυτός που έγινε ο δάσκαλος μου…
Ο δάσκαλος της ζωής…
Δύσκολη η μετεξέλιξη…
Όποιος δεν πονέσει δεν ξέρει…
Όποιος δεν πονέσει δεν ξέρει από ζωή…
Τελικά γιατί όχι σε μένα;
Γιατί να ήταν κάποιος άλλος στη θέση μου; Μήπως ο πόνος κάποιου άλλου θα σήμαινε τη δική μου χαρά;
Κι αν η χαρά είναι κρυμμένη κάπου αλλού…
Πλησιάζει Πάσχα…
Κάποιοι θα το ζήσουν και κάποιοι όχι…
Ποιος ξέρει; Ίσως να μην προλάβω το φετινό Πάσχα…
Ίσως, όμως να το ζήσω ολοκληρωτικά, παντοτινά…
Ποιος ξέρει;
Η ζωή μου όμορφη, με χαμόγελα και χαρές…
Είχε και στενάχωρες στιγμές και άλλες με πίκρα…
Χαίρομαι για ότι έζησα…
Πικραίνομαι για ότι μπορούσα και δεν το έζησα…
Προσμένω το Πάσχα…
Όχι το φετινό…
Εκείνο της αιώνια Ανάστασης…
Η βροχή σταμάτησε…
Ένα ουράνιο τόξο πάνω από το απέναντι βουνό…
Τώρα το φως, πριν τα μαύρα σύννεφα…
Το φως απλωμένο με όλα του τα χρώματα, σημάδι ελπίδας…
Πρέπει να ξαπλώσω, να ξαποστάσω, ίσως κοιμηθώ λίγο…
Μέσα στο δωμάτιο μόνο το φως του καντηλιού…
Η φλόγα του τρεμοπαίζει μπροστά στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου…η μόνη μου ελπίδα…
Όχι για τον πόνο…
Αυτός είναι, είμαι…εγώ.
Μαζί πορευόμαστε…
Μόνη μου ελπίδα κι αποκούμπι η Χάρις Του…
Αυτός ξέρει από πόνο…Με καταλαβαίνει, με νοιώθει…
Μόνη ελπίδα η γνώση του σταυρού…
Ο δικός μου είναι βαρύς!
Τον αντέχω όμως, γιατί τον σηκώνει Εκείνος…
Εκείνος είναι η ελπίδα για τη στιγμή που θα ξαναρχίσει να βρέχει, μέσα μου…
Έξω η βροχή ξανάρχισε τον χορό της…
Τα μάτια μου κλείνουν…
Το νέο παυσίπονο έδρασε…
Ας κοιμηθώ λίγο…

Υ.Γ. Μπορεί να είναι μια σκηνή από το παρόν μπορεί να είναι και μία σκηνή από το αύριο.
Ποιος ξέρει;
Καλη Ανασταση!!

ΠΗΓΗ: Τεύχος "Ενορία.gr"& "Πέρασμα στη απέναντι όχθη"
π.Βασίλειος Θερμός

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Ο καθενας ας λαβει το μυνημα που χρειαζεται.



Ο Λεων Τολστοι εγραψε ενα διηγημα με ηρωα εναν ανθρωπο,
που πηρε απο ενα γαιοκτημονατην υποσχεση, οτι θα του χαρισει τοση γη,
οση θα διεσχιζε τρεχοντας μια ημερα απο την ανατολη εως τη δυση του ηλιου.
Την επομενη ημερα αρχιζει να τρεζει.
Δεν σταματαει ουτε να φαει, για να μη χασει καιρο.
Τρεχει ολο και πιο γρηγορα.
Η δυση του ηλιου τον βρισκει ακομα να τρεχει.
Κανοντας τα τελευταια βηματα ψωναζει
''Ολα δικα μου''
και πεφτει στη γη ξεψυχωντας.
Και ο Τολστοι τελιωνει το διηγημα του λεγοντας,
''ποση λιγη γη χρειαζεται στ'αληθεια ενας ανθρωπος!''.

Η ιστορια αυτη μας διδασκει να ασχοληθουμεμε την αιωνια ψυχη μας και τη ζωη μετα θανατο

ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΩ;

ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΩ;

Κύριε γνώρισέ μου αυτόν τον άγνωστο.
Ξέρω το όνομά μου, την ηλικία μου, το βάρος μου, το χρώμα των μαλλιών μου, όμως τον εαυτό μου δεν τον γνωρίζω.
Αυτός σε μένα τον ίδιο, παραμένει κρυμμένος και άγνωστος. Εσύ όμως Χριστέ μου, που «εξετάζεις νεφρούς και καρδιές» τον γνωρίζεις.
Εσύ γνωρίζεις κάθε άνθρωπο ερχόμενο εις τον κόσμο, «εκ κοιλίας μητρός αυτού».
Εσύ κρατάς στα πλαστουργικά σου χέρια την φωτογραφία του μυστικού και αγνώστου εαυτού μου, σε όλες τις λεπτομέρειες.
Τι δεν θα έδινα να αποκτήσω αυτή την φωτογραφία Κύριέ μου!
Να την κρατήσω μπροστά στα μάτια μου.
Να δω επί τέλους ποιός είμαι.
Μια μυστική φωνή μου λέει πως δεν θα άντεχα να δω τη φωτογραφία μου αυτή.
Και αν την έβλεπα, πως δεν θα μπορούσα να αναγνωρίσω τον εαυτό μου.
Γι’ αυτό Κύριε είμαι ευχαριστημένος που Εσύ, γεμάτος αγάπη για μένα, κρατάς αποκλειστικά δική σου την φωτογραφία του πραγματικού εαυτού μου.
Γιατί ξέρω πως Εσύ θα δουλέψεις μέσα μου για να αποκαταστήσεις την πραγματική εικόνα του εαυτού μου και να την παρουσιάσεις μη έχουσα σπίλο ή ρυτίδα αλλά ίνα αγία και άμωμος.
Κύριε θέλω να σου δώσω την δυνατότητα να επεξεργασθείς μέσα μου τον εαυτό μου.[…]

Εαυτέ μου


Σκάβε βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας, της αυτομελέτης. Ερεύνα το θέλημα του Θεού για τη ζωή σου. Γίνου αναζητητής για βρεις μαργαριτάρια και ψηγμάτων χρυσού από το χρυσορυχείο του λόγου του Θεού (Ματθαίος ικ΄ 44-46)
Σκάβε και άνοιξε το χώρο της υπάρξεώς σου, για να αυξάνονται ποιο πολύ μέσα σου τα αποθέματα της χάριτος του θεού.
Βάλε όλο και ποιο βαθειά μέσα σου «τον θεμέλιον…ως έστιν Ιησούς Χριστός» (Α. Κορινθίους 3:2)
Αν θέλεις να ανέβεις «ψηλά», χαμήλωνε, σκάβε. Σκάβε όλο και ποιο βαθειά.
Άνοιγε Κύριέ μου βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας και της ταπείνωσης.
Γιατί προσεύχομαι ;
Όχι βέβαια για να απαριθμήσω στον Θεό τις αμαρτίες μου.
Όχι για να καυχηθώ για τα έργα μου.
Όχι για να ικανοποιήσω την συνείδησή μου, ότι δεν παρέλειψα το «καθήκον» της προσευχής.
Όχι για να κατακρίνω τους άλλους «αμαρτωλούς» που συνάντησα στο δρόμο μου.
Ούτε για να αρχίσω ή να τελειώσω «θρησκευτικά» τη μέρα μου.
Αλλά για να ζητήσω από τον πολυεύσπλαχνο Κύριο να καλύψει με το πολύ έλεός του, τα πολλά σφάλματά μου, τα ατελή και ελλιπή έργα μου, την έλλειψη αγάπης και κατανοήσεως των αδελφών μου, τις πολλές αμαρτίες μου.
Για αυτό προσεύχομαι! Για να ανανεώσω τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μου, αλλά και την εμπιστοσύνη μου στο έλεός του Θεού.
Και όταν προσεύχομαι να νοιώθω πως είμαι μπροστά στον άγιο Θεό.
Μοναχού Ιωσήφ Γρηγοριάτη*
(1915 – 2008)

Αληθινός χριστιανός είναι εκείνος,

Αληθινός χριστιανός είναι εκείνος,

- που δεν εξαγοράζεται,

- που ο λόγος του είναι συμβόλαιο,

- που θέτει το χαρακτήρα του πάνω από τον πλούτο,

- που στέκεται πιο ψηλά από το επάγγελμά του,

- που δε διστάζει να χρησιμοποιεί κάθε ευκαιρία για τη δόξα του Θεού,

- που η ταυτότητά του δε χάνεται μέσα στο πλήθος,

- που είναι ειλικρινής και τίμιος στις λεπτομέρειες της ζωής όσο και στα μεγάλα πράγματα,

- που δε συμβιβάζεται με την αμαρτία,

- που οι φιλοδοξίες του δεν περιορίζονται στην ικανοποίηση των εγωιστικών του επιθυμιών,

- που δε λέει: "το κάνω γιατί όλοι το κάνουν",

- που δεν πιστεύει πως η πονηριά και η κατεργαριά είναι τα καλύτερα μέσα για την επιτυχία και την ανάδειξή του μέσα στην κοινωνία,

- που δεν ντρέπεται να διαλαλεί τις αρχές του μέσα σ' ένα εχθρικό περιβάλλον,

- που έχει το θάρρος να λέει "όχι" με έμφαση, όταν όλοι η άλλοι λένε "ναι".

- που πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής.

Αυτά είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά ενός γνήσιου χριστιανού. Και η κοινωνία μας έχει ανάγκη από τέτοιους χριστιανούς!

ΣΤΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ

Ομοναδικος επιζων ενος μαυαγιου βρεθηκε μονος του σε ενα ακατοικητο νησι.

Καθε μερα αγναντευε στον οριζοντα ελπιζοντας να ερθει απο καπου βοηθεια

Απο σανιδες εφτιαξε μια καλυβα. Μια μερα φωτια και καπνοι εζωσαν τη καλυβα του.

Δεν προλαβε να σωσει τιποτα. Εχασε τα παντα

Γεματος θλιψη και οργη φωναξε ''Θεε, γιατι το εκανες?''

Την επομενη ξυπνησε απο το θορυβο ενος πλοιου.

Ειχε σωθει.

''Πως με βρηκατε?'' ρωτησε

''Μα ειδαμε το σημα που εκανες με τον καπνο'', του απαντησαν.

Ακομα και οταν ποναω και υποφερω ο Θεος εργαζεται.

Τα γεγονοτα που ζω ισως ειναι το ''σημα καπνου'', με το οποιο ο Θεος θελει να μου

δειξει το ελεος Του!

ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ...

EYXOMAI ΝΑ ΜΕ ΔΕΧΤΗΤΕ ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ, ΝΑ ΠΑΡΩ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΚΙ ΕΓΩ ΟΤΙ ΚΑΛΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ